Yapmak istediklerim ömrümden uzun

0
332

Irak Savaşı’nın başladığı günlerde Amerikan doları bir milyon yediyüz Türk lirası seviyelerini görmüştü. Savaş bir ay sürmüş dolar fiyatı sürekli gerilemişti. İkibinaltı yılının Mart aylarında, ortada fol yok, yumurta yokken, düğün değil, dernek değil eniştem beni niye öptü” misali, baldız öpülmüştü. Buradaki baldız, bal tutup parmağını yalayarak birikimlerini yerli paraya çevirenlerdi. Yerli paraya güvenmeyip parasını döviz denilen yabancı para olarak tutan­ların ekmeğine yağ sürülmüştü. Bir bireyin kaybet­tim dediği, örneğin bir daire parası ötekinin cebine inmişti. Cebe inmekle kalmamış kaybedenlerin yüreğine de inmişti. Yüreğine inenlerin iç hesaplaş­malarında Siyasilerin söylediklerinin tersini yapacaksın inancından niçin vazgeçtiğinin acısını pahalı pahalı ödemek de vardı. Kedilerin kederli kederli miyavlamaları gibi, kederli kederli düşünmek düşmüştü başa.

Sonu “lik” ekiyle biten idari tarzların keyfiliği sülale boyu keyfiliğe dönüşerek beylerin hanımefendilerin keyiflerine göre şekillenir. Sonu “izm” ekiyle biten idari tarzları yine keyfiliğe yönelir. Tarih onu göstermektedir. Demokratik rejimlerin temeli farklı görüş, düşünce ve idari tarzların temsilcileri olan partilere dayanır. Partilerin yaşama gücü normal koşullarda halkın vereceği oylara bağlıdır. Oy ile partilerin vaadleri arasında bir ilişki, bir köprü vardır. İlişkinin köprünün sağlamlığı çıkar ilişkilerinin men­faat paylaşımına dayanır. Demokratik sistemlerin vazgeçilmez unsurları partiler güçlerini kapitalist zenginlerden olmaya başlayınca kapitalizmin düdüğü ötmeye başlar. Oy verenler, Nasrettin Hocanın fıkrasında olduğu gibi parayı veren düdüğü çalar mis­aline dönüşür ve seçimlerin serbest iradesi çıkar çamuruna bulaşır. Böylelikle idari doktrinlerin pabuçlar birer birer dama atılır. Dama atılma gerçek âlemde değil sanal âlemdedir. Gerçek âlemde demokrasinin kapitalist zihniyeti iş başındadır. Siyasetçilerin ve iktisatçıların matematik ve Fen Bilimlerini yeteri kadar kullanmadıkları için tüm hal­kı ve tüm insanlığı mutlu kılamamışlardır. Bu mut­suzluk devam ettikçe kapitalizmin çöküşünden son­ra yeşerecek idari tarzın ne olup olmayacağı hakkın­da kafa yormanın zamanı gelmiştir. Bu işte kafa yor­maya hazırlananların şu desturu göz önünde tut­maları gerekir. Doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar. Şayet düşünenler yerel boyutlarda düşün­mek zorunda kalıyorlarsa alt küme için başarı cezasız kalmaz gerçeğini de ilave olarak dikkate al­malıdırlar.

Canlılar âleminin sınıflandırmasında iki ana âlem vardır. Hayvanlar âlemi. Bitkiler âlemi. Varlıkların sınıflandırmasını, sınıflandırmanın ne olup, ne işe yaradığını idrak edemeyen birini yerel yönetimlerin başına ya da kıçına getirirseniz, meyve ile tohumu, açık tohumlu bitki ile döllenmeyi birbirine karıştırır. Atkuyruğundan ebegümecinden bana ne diyerek itkuyruğuna takılarak arkasındaki güce güvenerek keyfine göre takılmaya başlar. Fenerogam ve kriptogam sözcükleri tepesini attırır. Fenerogamın çiçekli bitkiler Kriptogamın çiçeksiz bitkiler ol­duğunu ömür boyu bilemez. Angiosperm ve Gimnospermden bi haberdir. Biri ona Angiosperm, kapalı tohumlu bitkilere denir, Gimnosperm açık tohumlu bitkilere denir, dese Bunlardan bana neder. Der demesine de bulunduğu çevreye verdiği zararı bir deli kuyuya taş atmış kırk akıllı çıkara­mamış misali, onarmak imkânsız hale gelebilir. Bit­kiden çiçekten ottan böcekten anlamayan birinin gözü beton yığınlarında ve beton yığınlarından gelen parada olur. Gözü parada pulda, karıda kızda olanın, bırakın milleti-toplumu, kendi ailesine bile hayrı hasenatı yoktur. Adam gibi adamın, insan gibi in­sanın toplumsal yaşamanın bir bedeli olduğunu o bedeli topluma karşı ödemesi gerektiğini idrak et­mesi gerekir. O bedel toplum çıkarlarını kendi çıkar­larından önde tutmaktır. O bedel toplumsal yasalara herkes gibi uymaktır. O bedel insan gibi insan ol­maktır.

Fenerogamların alt âlemi olan Angiosperm ve Gimnosperm âlemleri başlı başına bir âlemdir. Bu âlemde üreme, ürümenin muhteşemliğini sergiler. Hayvanlar âleminin üremesinin hayvansallığını taklit eden insanlar çiçekli ve çiçeksiz bitkilerin üremelerinin nasıl ve nice yüceliklerle dala olduğunu bilmiyorlar demektir. Tozlaşmanın üremenin dansı olduğunu hiç duymamışlardır. Toslaşma üremenin dansıdır. Bu dansa, insanlar, böcekler, sular rüzgâr, kuşlar arılar ve geniş bir bitki âlemi katılır. Üremelerini bitkilerin muhteşemliğinden örnek alarak sürdüren insanlar sevişmenin gizemini onlar­dan aldıklarının bilincine ermişlerdir. İnsanlarda sevişmek, üremenin muhteşem dansıdır. Sevişmeyi, gelenek, görenek, örf, adet, ar, namus gibi toplumsal açmazlarla bezeyenler üremenin anlamının farkında değillerdir. İnsanlarda üreme kutsaldır. Kutsallık, şeffaflıkla bezendiğinde yüceliğine erişir. Üremenin yüceliği bireyin özgürlüğüne dayanır. Özgürlüğün onuru beslediği, onurlu insanların oluşturdukları top­lumlarda onurlu yaşamlar sergilenir. Namus bacak arasından beyne, sevgi kalpten beyne taşınmalıdır. Aşkın, sevginin, namusun gerçek merkezi beyindir.

Çiçek çiçekli bitkilerin üreme organı, erkek insanda penis, dişi insanda vajina insanın üreme organıdır. Organlar doku topluluklarıdır. Dokular hücre yığın­larıdır. Aynı görevi gören hücreler doku yığınlarını, doku yığınları organları oluşturur. Organlar sistem­leri, sistemler organizmayı oluşturur. Doğanın yasası böyledir. Doğanın yapısına el uzatan, dil uzatan in­sanoğlu üreme organlarına el, dil uzatarak olduğun­dan fark anlamlar yükleyip onları da sömürü aracı olarak kullanmayı akıl etmişlerdir. Bu akıl etme ey­lemi, başına öyle bir çorap örmüş, öyle bir çorap örmüş ki çorabın düğümleri penisin ucu ile vajinanın içine takılmış; o gün bugündür ar, namus insanın başına bela olmuştur. Oysa ar ya da namus insanı hayvandan ayıran önemli özelliklerden biridir. Bu önemli özelliği bile kirleten zihinler için ne söylense yeridir.

Bu kapalı tohumlu, angiosperm bitkinin üremesiyle insanın üremesi arasında korkunç benzerlik­ler vardır. Çiçekteki erkek organ yanı STAMEN ipçik ve başçıktan oluşan bir oluşumdur. Stamenin başçık kısmına ANTER ipçik kısmına ŞAMEN denir. Erkek üreme hücresi SPERM de STAMEN gibi başçık ve ipçikten oluşur. Erkek organ başçıklarından POLEN denilen çiçek tozları oluşur. Polen hücreleri redüksiyon bölünme ile kromozom sayılarını yarıya indirirler. Bu kaçınılmazdır, şarttır. Kromozom sayı­ları yarıya inmiş polen ana hücreleri üremeye hazır­dır. Erkek üreme hücresi sperm de üremeye hazır ol­duğunda, kromozom sayısını yarıya indirmiş demektir. Aynı olay dişi üreme hücrelerinde de gö­rülür. Bir çiçeğin dişi organında üç kısım vardır. Birincisi tepecik, ikincisi dişicik borusu üçüncüsü yumurtalık. Bir çiçeğin dişi organının yapısı, dişi in­sanın yani kadının üreme organının yapısını anlatır. Onda da tepecik vardır. Vezüv tepesi dişi organın tepeciğine benzer hassas hücrelerle doludur. Dişicik borusu sperm hücresinin, yumurta hücresine ulaş­ması için geçmesi gereken doğal yoldur. O yolda sperm hücresini yumurta hücresine ulaştıran erkek­teki üreme organı penistir. Penisin kapalı bir yol ol­ması bu kapalı yoldan erkek üreme hücresi sperm­lerin geçmesi için, penisin, vajinanın içindeki dişicik borusuna girmesi gerekir. Bu kapalı yoldan geçen spermler dişi organın yumurtalığındaki yumurta hücresini döllemeye çalışır. Burada büyük bir yarış vardır. Milyonlarca spermden ancak bir tanesi yumurta hücresiyle birleşir. Diğerleri hevesleri kur­saklarında kalarak boşaltım yoluyla dışarı atılır. Yumurta hücresini dölleyen sperm hücresi kimin penisinden geçmişse yani kime aitse o kişi doğacak çocuğun babasıdır. Spermin döllediği yumurta hüc­resinin sahibi de anadır. Ana doğurandır. İnsan yav­rusunun ana karnında gelişimin bir kısmını tamam­laması memeli hayvanların tümünde olan bir özellik­tir. Bebeğin döllenmeden sonra, doğum anına kadar olan gelişme süreci insanlarda dokuz ay, kedilerde iki aydır. Bu süreler genel ve normal sürelerdir. Ananın yavrusunu dokuz ay karnında taşımış olması, yav­runun anaya ömür boyu minnet duymasını icap et­tirir. Ananın yavrusunu dokuz ay plasenta denilen göbek bağı ile kendi kanından ve canından bes­lemesi yavrunun ömür boyu anaya bağlı kalmasının bir sembolüdür. Bu noktada da insanlar hayvanları taklit etmişler ve yavrularını terk eden analar gibi, analarını terk eden yavrular gibi birbirlerini terk etme yolunu seçmişlerdir. Bu kaderin cilvesidir. Kara Cinin kızı Kader, karakter bakımından annesine ben­ziyor. O annesine düşkün, yanından hiç ayrılmıyor. Onu taklit ediyor, ona yardım ediyor. Bir defasında Oya Hanım’ın kedisini Kara Cin kovaladığında o da peşinden hırlaya hırlaya koşmuştu. Kedilerin üreme biçimleri ve seks biçimleri de insanlara benziyor. Er­kek kedinin üreme organı, dişi kedinin üreme or­ganının içine giriyor, buradan geçen spermler yani erkek üreme hücreleri, dişi üreme hücresini döllüyor. Döl sözcüğü insanlar arasında. “İtin dölü, gavurun dölü” gibi deyimlerin oluşumunda da kullanılır. Burada döl sözcüğüne yüklenen anlam hoş değil­dir.

Yumurta hücresi ile sperm hücresinin birleş­mesine genel olarak döllenme denir. Döllenme sonucunda oluşan yeni hücreye döllenmiş yumurta ya da ZİGOT denir. O halde insanlar ZİGOTORYAN varlıklardır. Zigotoryan varlıkların kaderleri iki ayrı kader varlığının varlıklarına ve özelliklerine bağlı olduğundan kader varlıklarıdır. Zigotoryan varlık­larının kadersel yapılarının değişimi moleküler biyolojinin gelişme sürecine bağlıdır.

Bir çiçeğin dişi organının içindeki yumurtalık önemli görevler görür. Bunlardan bir tanesi tohum taslaklarını oluşumunu sağlar. Tohum taslaklarının içinde embriyo kesesi vardır. İşte bu kese içinde önemli ama çok önemli hücreler vardır. Döllenmeye hazır bir dişi çiçeğin tohum taslağı içindeki embriyo kesesi içindeki hücreler kendilerini iyice belirginleştirir ve göreve hazır olurlar. Bunlardan OOSFER denen yumurta hücresi asıl döllenme işini yapar. Bir başka hücre, embriyon kesesi ana hücresi de bir baş­ka döllenmeyi gerçekleştirir. Yüksek yapılı bitkilerin bu iki döllenme şekli, insanların döllenmesinden ay­rılır. Ona benzemez. Burada döllenmiş yumurta, yani zigotun gelişmesiyle EMBRİYON oluşur. Emb­riyon bitkinin tüm özelliklerini içinde taşır. Gelişimini tamamlayarak bitkiyi meydana getirir. İkinci döllen­meyi gerçekleştiren embriyon kesesi hücresi de endospermi oluşturur. Endosperm besin deposudur.

İnsanların ve hayvanların besin kaynakları olan meyveler, meyve yapraklarının gelişmesiyle oluşur. Dişi organın yapısı da bir meyve yaprak yapısıdır.

Meyve yaprakların gelişmesiyle meyvenin oluşumuna çiçeğin ekseni ve çiçeğin tablasının katıl­masıyla meyvelerin tipleri değişik olur. Hem meyve olgunlaşmamış meyvedir. Hem insan olgunlaş­mamış insandır. İnsanın gelişimi, olgunlaşması mey­venin gelişimi ve olgunlaşmasına benzer. Ömür boyu ham kalan meyvede bir tuhaflık vardır. Ömür boyu ham kalan insanda ise bir kaç tuhaflık bir aradadır. Bu tuhaflıklardan dolayı ham meyveyi dalından koparır. Sevgilileri birbirinden ayırır. Şaire de;

Ham meyveyi kopardılar dalından,

Beni ayırdılar nazlı yarimden dedirtirler.

Nazlı sevgili, nazlı yar, nazlı eş, yiğidin babanın, yani sperm hücresi sahibinin yavuklusudur. Sevdalısıdır. Onu yakan ateş yavuklusunun içindedir. Yumurta hücresinin içindeki hararet sperm hücresini çeker, sperm hücresinin içindeki hararet yumurta hücresini çeker. İki çekim eyleminden bir döllenmiş yumurta, yani zigot yani dölüt, yani velet oluşur. İnsan evladının ömür boyu yanıp tutuşması aslında bundandır. Başka aslında bundandır da yay­garacı, vaveylacı olmasındandır. Ateş olsa cükadar yer yakar. Kendi büyüklüğünü kendi cükadardır. Eşeğini dövmeyen semerini döver misali işe yaramayan aklını bilme, ilme önemli işlere veremeyenler birbirlerini yemeye başlar. Erkek kedi­lerin yavruları boğup öldürme hevesi ham insanlarda mevcuttur. Onlar hayvanlıktan dışarı çıkamamışlar­dır. İnsan özelliklerinden, uygar olma özelliklerinden, hak ve hakkaniyet ölçülerinden, sevip, saymadan nasibini alamamış insanlar daha çok hayvansal özel­lik taşırlar. Varlıkların sınıflandırmasında insanlar biyolojik açıdan Hayvanlar Âleminin memeliler sınıfındandır. Hayvanlarda memeler süt bezleridir. Memeli hayvanların yavruları gelişiminin bir bölümünü annesinin içinde, karnında tamamlar. Dünyaya gelince de ilk besinleri anne sütüdür. Anne sütünü de annesinin MEME denilen süt bezlerinden alır.

Sevişmenin bir tane ve bir amacı vardır: Üremek. Her şeyin suyunu çıkaran, gerçek amaçlarından uzaklaştırmayı başaran insan evladı sevişmeyi de çığırından çıkarmış, ar ve namusla karıştırmış, seviş­meyi zevk alma ve kimileri para kazanma aracı olarak kullanır hale gelmiştir. Bunlar yapay ve sahte davranışlardır. Her yapay ve sahte davranışın al­tında çıkar ilişkileri vardır. Çıkar ilişkilerinin çoğu il­kellik bağlarıyla egoya uzanır.

Gerçek anlamda ne ile övüneceğini bilmeyen insan evladı, kendine övünecek abuk sabuk şeyler bulmakta ustadır. İnsanın bu abuk sabuk yani, çocuğun sorduğu, “Anne ben nasıl doğdum?” sorusuna “Seni ley­lekler getirdi” demesine kadar varmıştır. Kimini de çingeneler bahçeye bırakmıştır. Bir diğeri böyle soru karşısında kızarıp bozararak, ne söyleyeceğini bile­mez duruma düşerek, Hadi sen oyununu oynademiştir. Çoğunlukta böyledir. Normal bir doğal üreme biçiminin çocuklara anlatılmayışı, okullarda ayrıntılarının verilmeyişi, bazı davranışların tabu haline getirilmesidir. Davulla zurnayla, eşle dostla evlenen evlendikleri gece daha önce yapmadıklarını varsayarak, sevişeceklerini, seks yapacaklarını cümle âlem bilirken hatta ve hatta sağır sultan bile duymuşken seksin ne olup ne olmadığını çocuk­larına anlatamayan ebeveynlerden oluşan toplum­lar, sakat toplumlardır. Sakat toplumların her sakatlığı uygar olmaya, gerçekçi olmaya atılan adıma çel­medir. Çelme yemeye alışan toplumlar kırbaç yem­eye alışmış adam gibi hep başkalarından çelme bek­lerler. Ha attı, ha atacak, atamadıysa, bu sessizlik, fırtına önceki sessizliktir. Tekme büyük olacaktır. O düşünceyle korkunun bekçiliğini yaparlar. Kara Cin’in yavrularına yaptığı bekçilik onların yaptığı bekçilik­ten daha üstündür.

El-Cabir erken davranmış, dünyaya erken gelmiş. O erken davran­masaydı iki eksi sayının toplamını imkânsız diye öğ­renecekti bütün ahali. Olsundu. İyi ki bulmuştu. O da bir başka şeyi bulurdu. Yeter ki papazı bulmasın. Papazı bulmak deyimi olumsuz anlam içerir. Müs­lüman olmayanların bu deyimi kullanıyor olduk­larının farkında değildi. Bu bir kültür olayıydı. Bir kültürde ak olan öteki kültürde kara olabiliyordu. Karaböcük Rum okuluna tayin olduğunda, okul müdürü Hüseyin Bey, Kızım burası Rum okulu, sakın gâvur mavur lafını kullanma diye sıkı sıkı tembih etmiş. O da olur demiş. Günlerden bir gün öğretmenler arasındaki masanın yer değiştirmesine yardım etmesi gerekmiş. Masanın ağırlığı, karşısında Bu ne biçim masa gâvur ölüsü gibi deyivermiş. Çevredekilerle bakışmışlar. Ama iş işten geçmiş. Yine bir gün Sonradan görmeyle, gavurdan, dönmeden hayır gelmez atasözünü kullanmış. Okul müdürü Hüseyin Bey, Kızım iyi ki seni tembihledim. Ya tembihlemeseydim kimbilir neler söylerdin? diye hayıflanıp durmuş.

Dijital makineye hafıza kartı almak için dükkâna girdi. “512 MBlik bir kart istiyorum” dedi.

“Var, fiyatı yetmişbeş lira” dedi. Dedim, dedi dedik sözcüklerini sık sık kullanmaktan nefret ederdi. Bir başka nefret ettiği şey de suçu bile bile başkasının üstüne atmaktı. İnsan evladının bu akıl almaz dav­ranışı onun Kara Cin kadar gurur, haysiyet sahibi ol­mamasından kaynaklanıyordu. Neydi onu küplere bindiren hop oturup hop kaldıran, sinirlerini bozan sinir katsayısını yükselten?

Ben sizin yıllardır müşterinizim. Toptan fiyatına alıyorum diye buraya geliyorum. Siz bana perakende altmış liraya satılan bir hafıza kartına yetmişbeş lira diyorsunuz?

Yok beyefendi. Bu imkânsız, o başka markadır. Siz yanlış anlamışsınız işte bu cümle onu çileden çıkarmıştı. Adam attığı kazığın kılıfını müşterinin an­layışsızlığına, yanlış anladığına bağlamak istiyordu.

Olanlar olmuştu. Ömür boyu o dükkâna bir daha gir­memek üzere oradan ayrıldı. Meğer o hafıza kartının toptan fiyatı otuz lira civarındaymış. Bunu da son­radan öğrenince yükselen sinir katsayısını indirmişti. Aslında sinir katsayısının yükselmesi gerekirken in­miş olmasının nedeni, keçiyi keçi bacağından, koyunu koyun bacağından asmalarıydı. Kim asıyor­du? Kasaplar. Bazen kasap kedilerin ciğere bak­maları gibi olaylara bakabilmenin sayısız faydaları vardı. Çocukla çocuk olunmaz, cahille cahil olun­maz, soysuzla soysuz olunmazdı. En önemlisi de kötü örnek alınmazdı. Feylesofların ortak kanıları “dengeli yaşamın akıllı yaşam olduğu idi. Onlar dengeli yaşamı öneriyorlardı. Her şeyin aşırısı insan için zarardı. Asabın bozulması, yüksek tansiyona, kalp krizlerine strese ve tahlil sonuçlarının anormal­lik tavanına çıkmasına neden oluyordu. O da bile bile kendine zarar verecek değildi ya. Aşırılıktan, strese girmekten akıl yaşama adına kaçınıyordu.

Kimin akıllı, kimin akılsız, kimin fakir, kimin zen­gin, kimin çirkin, kimin güzel olduğunu aslında Allah bilirdi. İnsanların bunlar hakkında bildikleri debelenip durmaktan öteye gitmiyordu. Böyle umutsuz düşlere dalmanın nedeni, insanı debelendiren şey­lerin sayısının çok ama çok fazla olmasıydı. Düş­lediği ülkelerde yaşayamıyor. Düşlediği yardımları yapamıyor. İnsanların eğitim ve öğretimlerine is­tediği gibi yardımcı olamıyordu. Sayın Suna Kıraç, Yapmak istediklerim ömrümden uzun diyerek his­lerine tercüman olmuştu kendi sanısınca.

 

yazan: Hüseyin Ergül kaynak: akis kitap

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz
Lütfen adınızı yazınız